توکلت به خدا باشد نه به داشته هایت

   گاهی اوقات،ما به داشته های خود دل خوش و آنها را پشتیبان و یاور خود قلمداد می کنیم ؛ نبود آنها را غم بزرگ می پنداریم و از خالی شدن اطرافمان از کسانی که مددکارشان می پنداریم ترسی بزرگ،ما را فرا می گیرد. پس اگر اینگونه ای-که همه ما اینگونه هستیم- نامه٧٠ نهج البلاغه را مطالع کن. این نامه از نامه های امام علیه السلام به سهل بن حنیف فرماندار مدینه است. موضوع نامه درباره گروهیست که به معاویه ملحق شده بودند.

       "اما بعد ، فقد بلغنی ان رجلا ممن قبلک یتسللون الی معاویه"

      اما بعد به من خبر رسیده که افرادی از قلمرو تو مخفیانه به معاویه پیوسته اند

      "فلا تاسف علی ما یفوتک من عددهم  و یذهب عنک من مددهم"

     بر این تعداد که از دست داده ای و از کمک آنان بی بهره مانده ای افسوس مخور

     "فکفی لهم غیا  و لک منهم شافیا"|

      برای آنها همین گمراهی بس که از هدایت حق به سوی کوردلی و جهل شتافته اند و این برای تو مایه آرامش خاطر است .

  "فرارهم من الهدی و الحق و ایضاعهم الی العمی و الجهل"

  فرار آنها از هدایت و حق و قرار گرفتن آنها در کوری و نادانی است.

  "و انما هم اهل دنیا مقبلون علیها ، و مهطعون الیها"

   آنها دنیا پرستانی هستند که با سرعت به آن روی آورده اند

     "و قد عرفوا العدل وراوه   و سمعوه  و وعوه"

     در حالیکه عدالت را به خوبی شناخته و دیده و گزارش آنرا شنیده اند  و به خاطر سپرده اند

    "و علموا ان الناس عندنا فی الحق اسوه فهربوا الی الاثره "

     و دانستند که همه مردم در نزد ما و در آئین حکومت ما حقوق برابر دارند. آنها از این برابری به سوی خودخواهی و تبعیض و منفعت طلبی گریخته اند.

    "فبعدا لهم و سحقا"

   دور باشند از رحمت خدا

    "انهم و الله لم ینفروا من جور و لم یلحقوا بعدل"

    به خدا سوگند آنها از ستم نگریخته اند و به عدل روی نیاورده اند .

    "و انا لنطمع فی هذا الامر ان یذل الله لنا صعبه و یسهل لنا حزنه ان شاء الله و السلام"

    و ما امیدواریم که در این راه خداوند مشکلات را بر ما آسان سازد . و سختیها را هموار انشاءالله . والسلام

/ 0 نظر / 5 بازدید