علی دلبسته عنوان نیست

علی به نا م کفایت نمی کند. نام، علی را راضی نمی کند. اصلا علی بزرگتر از آنست که به شیرینی نام و عنوان دل ببندد.

    به حضرت(ع)، خبر رسید که عثمان پسر حُنَیف انصاری، کارگزار امام(ع) در بصره،به مهمانی گروهی در بصره، دعوت شده است. در این مهمانی، فقط افراد ثروتمند،دعوت شده بودند و هیچ فقیری دعوت نشده بود. امام(ع) به شدت از عثمان ناراحت شد و با نامه ای ناراحتی خود را بروز داد. در بخشی از نامه (نامه۴۵ نهج البلاغه) آمده است:

   أأقنع من نفسی بأن یقال هذا أمیرالمؤمنین و لا أشارکهم فی مکاره الدهر أو أکون لهم فی جشوبة العیش.

    آیا به این بسنده کنم که مرا امیر مومنان بنامند؛ ولی در ناخوشی های روزگار، شریک آنها(مردم) نباشم؟ یا در سختی زندگی، نمونه ای برایشان نشوم؟

    فماخُلقت لیشغلنی أکل الطیبات کالبهیمة المربوطة همها علفها أو المرسلة شغلها تقممها تکترش من أعلافها و تلهو عما یراد بها.

    مرا نیافریده اند که - مانند چارپای بسته که به علف پردازد یا چارپای رها که خاکروبه ها را برهم زند و شکم را از علف های آن پر سازد و از آنچه بر سرش آرند،غفلت می کند- خوردنی های گوارا سرگرمم سازد

/ 0 نظر / 5 بازدید